Sürekli ücretsiz izinde olması sebebiyle ya annemle vakit
geçirdiğim ( ev park alışveriş çarşı ) ya da annane babanne arasında gidip
geldiğim için olsa gerek, annemler beni Neşe Erberk özel anaokulu anneli oyun
grubuna yazdırmışlar. Sincan- Oran arası yollarında, arabada giderken, bana
oranın ne kadar güzel olduğunu, arkadaşlarımla şarkılar tekerlemeler
söyleyeceğimizi, oyunlar oynayacağımızı söyleyip durdular. Hiç hoşuma gitmedi
bu fikir. İşkillendim ama sesimi çıkarmadım. Bir görelim bakalım dedim.
Erken
gelmiştim ortama alışmak için. Girişte hemen bir park var. Galoşlarımızı giyip
İçeri girdik. Bir abla karşıladı bizi. Sonra vakit gelince babam 12 de buluşmak
üzere gitti, ben ise yukarıya çıktım annemle. 2.kat 9-18 ay gurubu bir yukarı
kat ise 18-36 ay grubu. 18,5 aylık olduğumdan annem kararsız kalsa da önce 9-18
ay grubuna girdik. Oturuyorlar sadece ve söylenenlere bakıyorlardı. Hiç
hoşlanmadım. Öğretmen dev gibi bir kitap okuyordu ama ben kitapta ne
anlatıldığına değil kitabın nasıl olduğuna bakmak istedim. cık. Olmazmış.
Sıkıldım. Annemle deneme amaçlı 18-36 ay grubuna çıktık 10 dk sonra. Orda
arkadaşlarım tekerlemelere başlamışlardı. Zaten pek hoşlanmam yüksek seslerden,
tanımadığım insanlardan. Belki de doğduğumdan beri bebek/çocuk arkadaşım
olmadığından da biraz çekindim. Ağlamaya başladım. Yapabildiğim tek aktivite 10
sn de bir baba beni kurtar ve anne gidelim oldu. Annem ne dediyse de başarılı
olamadı.
Oyun odasının genel görünümü Oyun odasında oynarken
Oyun odasının genel görünümü Oyun odasında oynarken
Önce Minderler üzerinde tanışma, şarkı söyleme, zıplama,kitap okuma (
ben bu kısımlarda hep özgür takıldım ) sonra sanat odasında sulu boya ile balık
boyamaca, ( parmak boyasını hep yapıyordum ama sulu boya ve fırça ile ilk kez
tanıştım, arkadaşlarımda bulunan renkler nedense benim için daha cazipti
)ardından elma saati ( ikinci tabağı bile yedim, başkalarının tabaklarına hiç
dokunmadım, annem benimle gurur duydu) müzik aletleri ile tanışma ( hiçbirini
sevmedim, piyano çalacaktım, onun da pili yokmuş). Yok yok yok. Hiçbirini sevmedim. Hangi oda boşaldıysa yalnız başıma orda kalmayı tercih ettim. Benim gibi olan bir iki arkadaş daha vardı. Özgür takılmayı seven...Tam çıkıyorduk ki bahçe saati gelmiş. En
iyi tarafı burasıydı bana göre. Acısını
çıkardım. Annem hayatının en zor günlerinden birini geçirmiş gibi yorgun
görünüyordu. O kadar çok ağladım ki fotoğraf çektirmedim. Aşağıdaki de grupta
yaptığım resim. Bakalım haftaya neler olacak?
0 Yorum Yaz “Oyun grubu maceram-1”